Moederliefde en afstand

Gepubliceerd op 26 juni 2019 14:50

Moederliefde en afstandsrelatie met kinderen.

 

Gisteren had ik een behoefte om mijn middelste zoon te bellen.
Het was namelijk 3 maanden geleden dat ik hem gesproken had. Het was heel gezellig en, omdat de techniek van deze tijd zo gemakkelijk is, hebben we beeldbellen gedaan.
Dit gaf me even het gevoel om heel dicht bij mijn zoon te zijn.

Ik heb mijn oudste en jongste hier in de stad wonen, wat het erg gemakkelijk maakt om voor elkaar te kiezen. Het is gemakkelijk, even een kopje koffie drinken of samen eten en even bij kletsen.
Met de middelste is dat niet zo makkelijk omdat wij twee en een half uur van elkaar vandaan wonen.

Mijn middelste zoon is na het voorgezet onderwijs naar Middelburg gegaan om de VEVA opleiding te gaan doen want hij wilde militair worden. In twee jaar tijd heeft hij dat voor elkaar gekregen en daar gebeurde het. Hij werd aangenomen, en natuurlijk ben je als moeder erg trots op wat hij bereikt heeft, maar daar gaat hij naar de kazerne… Volledig intern en voor mij  uitwonend.
In het weekend kwam hij naar huis en werd ik overladen met zijn liefde… en zijn wasgoed!
Hij heeft het naar zijn zin en doet ook alles in die tijd wat mogelijk is, en los van zijn ontwikkeling, is dat ook katten kwaad en dat is allemaal oké. Steeds als hij thuis komt, komt hij thuis met verhalen. Enerzijds hoe zwaar hij het had en anderzijds hoe leuk hij het heeft gehad. Na de periode van de opleiding als militair lopen ze een paar dagen door een bos heen met volle bepakking en ja, dat is zwaar want daarin moet alles wat de mannen geleerd hebben naar buiten komen.
De rangen erboven moeten zien en of ze klaar zijn voor het echte verhaal. De verhalen die ik heb gehoord, braken een moeders hart, maar je ziet tegelijkertijd ook je kind groeien. Dan komen ze binnen lopen; vies, zwart, sterk, uitgeput en blij dat ze er zijn. Het huilen staan ze nader dan het lachen en wat ben je als moeder TROTS! Want je weet hoe ze geploeterd hebben en hoe koud ze het hebben gehad. Dat was een moment waarop ik dacht; “mijn kleine jongen is nu een man”.
Het einde van de opleiding betekend dat hij toegewezen werd aan een kazerne en dat kon overal zijn in het land. En, ja hoor, daar ging mijn kind weer; op naar Limburg!

En daar woont hij nu nog.
Alleen nu is hij getrouwd, heeft hij een huis gekocht met een hele mooie tuin. Hij heeft zijn leven prachtig opgebouwd en weer kan ik als moeder heel erg trots zijn. Ze hebben het goed met hun twee. En toch, toen we gisteren elkaar spraken, was het fijn om even samen te zijn.
In Januari, Februari en Maart zijn er in ons gezin allemaal verjaardagen en zien we elkaar iedere maand wel een keer. Op verjaardagen heb je alleen oppervlakkig contact omdat er veel mensen zijn. Het is heel erg gezellig en we proberen ook altijd even wat kwaliteit tijd te maken als ze er zijn.

Het is  fijn dat de technieken, zoals Whatsapp bellen bestaat, want even voelde ik me in hun woonkamer. Ik kreeg ook hun nieuw aangelegde tuin voor het eerst te zien. Wat was dat gaaf zeg! Wat hebben ze het toch weer mooi voor elkaar. Weer voelde ik me erg trots op hun en wat geweldig kan ik me dan voelen. Als je kinderen stappen zetten dan ben je als moeder trots.

En toch stond ik vanmorgen op met een naar gevoel,  een gevoel van verlies, een gevoel van niet goed genoeg zijn omdat we elkaar al drie maand niet gezien hadden. En ik had al langer voor mijn gevoel geen persoonlijk contact. Door de afstand word een relatie snel op afstand geschoven en dat vind ik erg vervelend, maar ook ik trap er in. Ik sprak erover met Eric, mijn man, en ik merkte dat er veel ingevuld was door onze waarheid. Hij wil ons niet zien, wij voldoen niet aan...., ze hebben nooit tijd of er zijn vast problemen!

 Want dat is wat we snel doen als we niet weten wat de ander denkt. Ons brein zorgt dan voor allerlei onduidelijkheden. Ik merkte al maanden dat ik mij steeds verder vervreemde en ik wist niet goed hoe ik daar mee om moest gaan.

Als ik naar mijn opleiding ging, die in de buurt van Gorinchem was, ging ik wel eens bij hun overnachten. Dan spraken we over de opleiding en heb ik ook wel op hun mogen oefenen.
Dat was zo fijn en ik merkte dat we daarin dicht bij elkaar stonden. Ook als we daar op visite waren, of zij bij ons, hadden we het er over.
Hij doet op dit moment een opleiding om straks jong gedetineerde te begeleiden en onze opleidingen hadden raak vlakken. Heerlijk om te kletsen met elkaar want ja, twee coaches in de familie met soortgelijke methodieken, is wel gaaf.

Vanmorgen kwam ik tot het besef dat ik meer moeite mag doen voor relaties te onderhouden met mijn kinderen en dat ik dat ook mag terug verwachten. Ik heb de telefoon gepakt en we hebben hier heerlijk over gesproken. Het is heel snel en gemakkelijk om verwachtingen te hebben en als die dan niet bevestigd worden dan gaan onze gedachten er mee verder en zo ontstaan er problemen. Het voelde als een mooi gesprek en ook zijn er wel momenten geweest dat we dingen uitspraken die toch wel in behoeftes lagen maar waar we aan voorbij bleken te  gaan. De behoeftes die je hebt als moeder naar kinderen die verder weg wonen los je eerst op door  op de andere kinderen te focussen. Dan gaat het voelen als onvrede en dan nog een laagje dieper daar waren de onzeker heden !  Daar ben  ik in gesprek en daar kwam ik de diepere lagen tegen zoals het gemis.

Ik miste hem vreselijk en zou zo graag hele leuke dingen doen met hem en zijn vrouw. De  groei van ze blijven zien of willen weten of ze mij ook missen en ook leuke dingen willen doen. Ik had mezelf slecht gemaakt en dat ik niet “MEER” goed genoeg voor ze zou kunnen zijn. Ik vind het belangrijk dat ik kwaliteit tijd met alle drie mijn kinderen heb en zag door de afstand dat er heel wat kwijt gespeeld was. En door een mooi gesprek aan te gaan hebben we elkaar ook mooie complimenten kunnen geven. Voor hem is het ook belangrijk dat hij soms bevestigd word in wie hij is en wat hij bereikt heeft in zijn leven. En dat hij gemist word wanneer we niet samen zijn. Ik heb hem uitgelegd hoe TROTS ik op hem ben en dat ik graag meer aandacht aan hem zou willen geven en of hij dit ook zou willen.

Mijn middelste zoon woont in Limburg en dat is twee en een half uur rijden vanaf hier (Terneuzen) en ik heb geen bezwaar om te rijden , ik heb geen reden om niet te gaan, het is een mooie omgeving waar ze wonen. Het enige wat we er steeds tussen laten glippen is de afstand en vele invullingen die we niet navragen, invullingen die we geven aan ideeën die niet kloppen of niet uitsprekende gevoelens.

Er zijn altijd redenen om  te gaan en dat is voor mij LIEFDE !


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Ingrid
7 maanden geleden

Wat heb je dat mooi geschreven zeg, inderdaad iets wat dichtbij is is makkelijker in contact en natuurlijk schilt ook per persoon. In mijn geval heb het geprobeerd zowel bij zoon als bij broer en zus maar bleek eenrichtingsverkeer natuurlijk doet dat pijn het vreet soms maar het is niet anders. Gelukkig nog een dochter die zo ongeveer wel dagelijks even binnen wipt ff bakkie doen en weer weg heerlijk is de band ook heel anders.