Iets over pijn en niet luisteren!

Gepubliceerd op 18 mei 2019 15:58

Toen ik na mijn scheiding terug naar Terneuzen kwam had ik geen diploma's. Ik had daar nooit zo over na gedacht en ik denk dat in die tijd het ook minder belangrijk was als nu. Ik had wel verschillende opleidingen gedaan op energetisch gebied en had daar zeker in verder kunnen gaan maar ik moest voor drie kinderen zorgen want dat kwam nu op mij neer. Ik heb drie weken bij mijn ouders gezeten en ik kwam er toen achter dat dat eigenlijk het moeilijkste stukje thuiskomen was. Ik was blij dat ik even daar mocht logeren en tegelijkertijd besefte ik ook dat het voor mijn ouders ook echt moeilijk zou zijn. Ik weet nog dat mijn moeder alleen maar blij was dat ik weer thuis was en dat mijn vader vanaf het eerste idee van naar Terneuzen terug komen moeilijk gedaan heeft. Dit maakte het allemaal wat wrang maar had ik ook respect voor hem, of was het angst? Wat het ook was op dat moment was ik daar niet echt achter. Drie weken hebben we nodig gehad om mijn zelf gecreeërde huis schoon te maken, schilderen en inrichten. De kinderen moesten vrij snel naar school dus ook dat regelen was een drukte. Daarbuiten moest ik natuurlijk ook gaan werken om mijn kinderen te onderhouden. Ik zat toen in de bijstand en in schuldsanering  simpelweg omdat ik verkeerde keuzes gemaakt had. Zo dacht ik er in iedergeval toen over.........

Ik ging een traject in om te orrienteren in de zorg, nu is die er al lang niet meer. Na een half jaar solliciteerde ik naar de opleiding tot verzorgende. Na een aantal omwentelingen heb ik in 2004 mijn diploma behaald. Ik was er blij mee en mijn ouders waren ook erg blij dat ik nu wel voor mezelf kon zorgen. Ik had tenslotte een diploma en verdiende mijn eigen geld. Ik was ondertussen ook uit de bijstand en ook de schulsanering was klaar. Alles wat ik voor mijn terugkomst naar Terneuzen had opgebouwd had ik in drie jaar weggewerkt. Ik weet nog dat mijn grootste schuldeiser was heel erg trots op mijn kracht en motivatie en daar word ik nog steeds warm van van binnen.

Al die jaren heb ik van alles in de zorg gedaan, verpleeghuis, bejaardehuis, thuiszorg  en ook als zzp in de zorg gewerkt. Toch maar terug naar het verpleeghuis wat vastigheid en goed inkomen wat stabiel was is echt veel belangrijker als plezier.... of toch niet ? Was het angst?  Terug naar verpleeghuis en daar een paar maanden gewerkt en toen voelde ik dat er iets stond te veranderen. Mijn lichaam deed erg moeilijk , en vond het werk zwaar! Ook kreeg ik problemen met collegas en andere mensen binnen de organisatie. Ik kreeg de neiging om mezelf te verstoppen en melde me steeds ziek, maar voelde ook schuld naar mijn collega's. Als ik nu terug voel hoe dat in die tijd ging voel de zwaarte nog steeds zwaar. Uiteindelijk  zat ik thuis, met rug klachten die in de eerste instantie niet te traceren was. Foto's gemaakt en er was niet duidelijk te krijgen wat er nu aan de hand was. Na maanden van ziekte wet en onderzoeken kreeg ik een scan en de diagnose. Ik werkte een beetje in de huiskamer om bezig te zijn. Ik liep wijdbeens omdat ik anders niet kon lopen. had straling naar benen. Ik kan je verzekeren dat een "dubbele hernia" niet fijn voelt. Ze waren overtuigd dat ik niet meer kon werken in de zorg en heb daar afscheid van genomen. Had nog wat zelfstandig werk in die tijd en we konden het redelijk volhouden. Mijn rug herstelde langzaam maar na een jaar thuiszitten was het goed. Ik was ondertussen naar de fysio in het ziekenhuis geweest en daar was het wonder boven water. Mijn bekken stonden scheef doordat ik altijd steunkousen op mijn hurken aan had gedaan. Daar houden  je bekken niet van en ook je rug niet. In ieder geval ik herstelde weer volledig. 

Weer terug in de zorg gegaan en nu de gehandicaptezorg, vier jaar gedaan en geen problemen met mijn rug gehad. Een jaar of 3 geleden heb ik de stap weer genomen om naar een bejaardenhuis te komen en daar heb ik twee jaar gewerkt. Ik had het niet echt naar mijn zin en weer de problemen met mijn lichaam. Ook problemen met collega's en dat ging steeds verder. Ik voelde me zo geblokkeerd en kon uiteindelijk niet eens meer voor mezelf opkomen. oke dan zoeken we een andere baan. Er gebeurde van alles met mij en snapte niet echt wat, ik was boos, verdrietig en schopte tegen alles. Ik kon niet meer tegen auteriteit omdat ik het tijd vond worden eens naar mezelf te luisteren. Ik was in Mei 2018 met de opleiding Vitaliteitscoach begonnen.   Waar ik zelf als persoon,  als coach en  als ondernemer ook door de wasstraat gaat. Daardoor leerde  ik  mezelf kennen. En dus ook wat mijn lichaam vertelde. Veel was in het begin zo onduidelijk en kon er echt geen verhaal aan koppelen. Maar ik moest dan maar weer verantwoorden en uitleggen wat erwas,  heb ook zeker pogingen gedaan maar ik kon mezelf niet duidelijk maken. De opleiding was nog lang niet klaar dus ik dacht dan maar naar een nieuwe baan.  Ik heb de andere baan gevonden en was even weer heel erg blij dat ik nu de juiste mensen had gevonden. Even dacht ik echt dit is het! Nee hoor!  Alleen nu vertelde mijn lichaam weer het zelfde verhaal als destijds.  Op de opleiding gingen we door emoties heen waar ik eerder nooit aan toe durfde te geven. Ook in de opleiding had ik het zwaar met mensen en mijn plaats te vinden. Ik had weer pijn, veel pijn. Mijn rug deed zo veel zeer en ook mijn heupen en benen en voeten. De mensen om mij heen leken mij allemaal te vertellen dat ik niet goed genoeg was. Ik hoorde er weer niet thuis.

Toen herkende ik mijn rode draad en kwam ik erachter dat ik niet deed wat mijn passie was. In de tijd van het energetisch opleiding voelde ik me altijd ontspannen omdat ik daar de mensen mocht helpen met het mooiste wat mij achteraf was over komen. Persoonlijke groei en ontwikkeling waardoor ik achter mijn passie kwam. De reacties van mensen als ze een tijdje met mij aan het werk zijn, waauw ontspanning, passie, geluk, helderheid, openheid, begrip, vertrouwen, inzichten en dan groeien naar dat wat je graag wil. De mooiste versie van jezelf zijn. Steeds wanneer ik aan het coachen was merkte ik dat mijn lichaam kon ontspannen, en ging ik naar mijn werk was ik een stuk stress! Toen ik een keer een late dienst had met een collega, die ik nooit meer vergeet. Besefte ik dat het tijd was om met mijn dromen aan de slag te gaan en niet te wachten op het juiste moment. Mijn collega was voor mij de beste inspiratie toen ze mij haar dromen vertelde maar nog even moest wachten om ze waar te maken. Op dat moment ben ik aan de slag gegaan met het verwezelijke van mijn dromen. Half december heb ik ontslag genomen en daar gebeurde weer dat wat eerder ook gebeurde, mijn klachten namen af, ik kon me beter vinden in mijn werk , ik voelde me welkom en ik begon collegas te waarderen. Ik werd positiever en weet nu dat ik hard aan het weglopen was voor mijn passie. 

Ben nu sinds 1 maart ondernemer en het bevalt me prima. Ik ben ontspannen  en heb al weer vele mensen naar hun antwoorden geholpen. Wat een wonderen gebeuren dan als ook mijn klanten erachter komen , wat hun passie is of wat hun pijn is of wat ze kunnen doen om ook voor de beste versie van je leven te gaan, wat het ook mag zijn. 

Ik voel me nu op mijn plaats en voel me gelukkig. Ik mag nog steeds erg veel groeien van mezelf want ik weet dat mijn lichaam gaat protesteren als ik niet doe wat ik mag doen in dit leven. Ik ben  bereid te  voelen waar mijn pijn zit,  en heb het gevonden en ben daar mee aan het werk gegaan. Het was een mooi waardevol proces. Natuurlijk zit er in dit groei proces van bewust worden nog meer onderdelen die ik aan gegaan ben. Er zijn altijd meerdere stukken die dan op zijn plaats vallen want ieder puzzelstukje is er een. 

 

Wil je meer weten?  Maak eens een afspraak met mij dan sparren we over de mogelijkheden. Heb je vragen of wil je hier vanuit jezelf op reageren mag dat hieronder. 


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Marty de la Ruelle
8 maanden geleden

Mooi dat je je verhaal deelt met anderen. Het zal voor vele herkenbaar zijn. Veel succes met je passie en je praktijk